Video script prompt

Μια φορά κι έναν καιρό, στο ξέφωτο του δάσους, ζούσε ένας μικρός σκαντζόχοιρος που τον έλεγαν Πίκι. Ο Πίκι είχε μια μεγάλη απορία: ποιος είμαι; Το ελάφι του έλεγε «Είσαι δειλός, γιατί κρύβεσαι με τα αγκάθια σου!» Το πουλί του έλεγε «Είσαι αργός, γιατί δεν μπορείς να πετάξεις!» Το ρυάκι του έλεγε, «Είσαι μικρός, μα έχεις καλή καρδιά!» Μα ο Πίκι μπερδευόταν περισσότερο. Έτσι, ένα πρωινό αποφάσισε να φύγει και να ψάξει τη «Λίμνη της Αλήθειας», εκεί όπου —όπως έλεγαν— μπορείς να δεις ποιος είσαι στ’ αλήθεια. Αν θες να μάθεις ποιος είσαι, ψάξε στο δάσος τη λίμνη που δεν έχει καθρέφτισμα.» είχε ακούσει μια φορά να λένε.. Ξεκίνησε να τη βρει. Μα κάθε λίμνη που έβλεπε, καθρέφτιζε το πρόσωπό του. Απογοητευμένος, έκλεισε τα μάτια και άρχισε να ακούει: τον άνεμο που χάιδευε τα φύλλα, τα πουλιά που τραγουδούσαν μακριά, και στο τέλος… τον δικό του παλμό. Κουρασμένος, κάθισε σ’ έναν βράχο και κοίταξε μέσα του: θυμήθηκε τα λάθη του, τις χαρές του, τα όνειρά του. Ένιωσε τη ζεστασιά της ζωής μέσα του, και τότε κατάλαβε. Η λίμνη της αλήθειας δεν ήταν μπροστά του — ήταν μέσα του. Γύρισε στο δάσος διαφορετικός. Δεν έψαχνε πια απαντήσεις στους άλλους, γιατί είχε βρει τη δική του. Κι όταν κάποιο ζώο τον ρωτούσε «Πίκι, ποιος είμαι εγώ;», εκείνος χαμογελούσε και έλεγε: «Είσαι όλα όσα τολμάς να νιώσεις, να ονειρευτείς και να αγαπήσεις. Είσαι αυτό που μαθαίνεις να γνωρίζεις, λίγο λίγο, κάθε μέρα.»